ژیوار  وه ته نم  ، ئه رامي  گيانم                        تاقه  گوله كه ي  خاکی  كوردسانم

 

وه ته ن نازداره ن ، وه ته ن گيانه ن                خاكش ئه رامه ن ، مايه ي ژيانه ن

 

وه ته ن شيرينه ن ، مايه ي حه ياته ن             ئه ويچ په ي شمه  هه ر  به  ئه واته ن

 

خاكت  مه لهه مه ن په يی ده ردي دلم               ياران ره فيقان با بوتان بليم

 

ياله به رزه كات جه دوور دياره ن                   فه سلي پائيزت وينه ي وه هاره ن

 

هه ردانت وه شه ن ، نمونه ي به هه شته ن         سه رو ياله كات خال خالش ره شته ن

 

هه رده  وه شه كات ملکو و هانه وی               تو خودا مه ناله تويیچ په ي بي كه سي

 

چه ن هاي چه ن ساله ن چه نه ت ژيوانا           ژیيرت خيزيانه  غه ير  جه ديوانه

 

ياگه ي پياخاسان تو بيه ي ماواشان               ئيسه  بيه ن ماواي ماواي خاموشان

 

تو خه فه ت نوه ري  واچي  ته نيانا              چون دره ختي بي ئاو  جه بيخ بريانا

 

تواشکانت هه ن يا خو پير يوسو                 شه رته ن نامي تو سه ياو ننوسو

 

با نازمي خه فه ت گيرومان به كول                بايه قوش وانو  به جياتي بولبول

  

ته ونه چه رميت  سه يرانگاي وه هار         فه ره ح به خشي روح ،دله ي بي قه رار

  

بيه په ي وه رده گايت سه وز و خال خاله ن        به پاك ژيواني چه ن هاي چه ن ساله ن

 

ئيتر خواحافيز  قيبله ي عاشقان                           تا ئه به د  بینه  يا خودا تو  ئاوان



تاريخ : دوشنبه نهم خرداد 1390 | 9:35 | نویسنده : اشکان اداک |
  

روستای ژیوار در منطقه هورامان استان کردستان، شهرستان سروآباد در جنوب کوه‌های کوسالان و در کنار رودخانه سیروان و در همسایگی شمالی روستاهای بلبر و سلین واقع شده است. ژیوار در گویش کردی به معنی زنده است

روستای ژیوار یکی از روستاهای مطرح ایران است. از نظر پاکی رتبه سوم کشوری را داراست و دارای مناطقی زیبا می‌باشد.

روستای ژیوار شرق اورامانات تخت قرار دارد و به دلیل صعب العبور بودن مسیرش کمتر به آن اهمیت داده شده است.

بافت پلکانی روستا و بناهای سنتی آن، تراکم باغ‌های انار، انگور و انجیر، مسیر رودخانه سیروان در نزدیکی روستا، دره دربند در وسط روستا، کوه مشهور و مرتفع کوسالان در شمال روستا، پوشاک و لباس محلی اهالی، مهمان نوازی مردم روستا، قرار گرفتن روستا در دره و حصار کوه‌های دیدنی و جنگل‌های سرسبز، استراحتگاه چشمه دیدنی و بسیار خنک (چه مه) چشمه‌ای که تقریباً بیشتر باغ‌های روستا را آب می دهد، از جذابیت‌های روستا به شمار می‌آید.



تاريخ : چهارشنبه چهاردهم مهر 1389 | 11:59 | نویسنده : اشکان اداک |
ژيوار يك روستاي است كه در طرف شرق اورامانات تخت قرار دارد و معمولا قديمي ترين محله ي آن با بيش از ۱۵۰منزل در اين محله واقع مي باشد..

روستای ژیوار



تاريخ : سه شنبه بیستم فروردین 1387 | 14:10 | نویسنده : اشکان اداک |
طبق آمار سال 93و طبق گزارش دهیار و بهیار روستای ژیوار جمعیت روستای ژیوار در سال 93 حدود 1730 نفر و تعداد خانوار آن 360خانوار می باشد.

تعداد خانوار:360 خانوار

تعداد جمعیت:1730 نفر



تاريخ : جمعه بیست و سوم آبان 1393 | 10:49 | نویسنده : اشکان اداک |
 

(( وه‌شه‌ویسی کوڕوو کناچه‌و ئه‌وسا هه‌ورامانی))

سه‌فا مه‌خووله‌ی و سۆسه‌لێ ئه‌له‌ی:

سەفا کڕوو لالۆ مەحمووذی مەشهوور بە مەخووله رەفێقی گیانی لالۆ ئۆلکەریمی کڕوو لالۆ بارامی بیەن(هەر دوێ خەڵکوو دەگاو ژیواری) شوێ ملا هیجبی لالۆ ئۆلکەریم هیجبێ دێدە غەریبێ و لالۆ سەفایچ هیجبی سۆسەلێ ئەلەی ئا شەوه لالۆ ئۆلکەریم  غەریبێش مذا و سەفا مەخوولەیچ بە فەزیعەتوو قسێ خرابێ و دژمانی روانه کریۆوه .سەباو ئا شەوێ دلێ دەگێنه دوه رەفێقه  چەمشا کەوتۆ یۆترینی. بەحسوو شەوێشا کریۆ و پرسیاروو  شەووو هیجبی کەرا جه یۆترینی .لالۆ ئۆلکەریم به دڵی وەشۆ ماچۆ من دانێشا و پەرسۆ ئەی تۆ سەفا گیان؟ ئاذیج پێسە جواب مذووه :

(قەراروو دنیێ هەر پاسه بیەن      نیم مراذ یاوان نیم فەنا شیەن )

سەفا جه داخەنه هۆرمێزۆ راو وەڵاتوو غەریبی گێرۆنەوەر و تا قەرەذاخوو عێراقی مەنیشۆره. دوێ ساڵێ بێ شۆن بۆ  دماو دوی ساڵا، کارەوانیێ هەورامانی پەی ورەتەی زوخاڵی ملاره قەرەداخ. حاجی که راو سەفا مەخوولەیش کەرذێبۆوه پەرسۆ جە کارەوانیا شمە کۆگەیێندێ؟ ئاذێچ ماچا خۆڵکوو هەورامانینمێ. ماچۆ دەی برا  گیان من دوێ ساڵێن کۆڕێ ژیواریم ئینالاوه سەفاش نامێن کڕوو مەخوولەی .لوایدێوه پەی هەورامانی پێخام بذەیدی ژیوار یانەو مەخوولەی واچدی کوڕەکەشا ئینا لاو ئیمەوه و بێنێ سەر دەمشۆ. پێخامە یاوۆوه لاو لالۆ مەخوولەی ,جه وەشیێنه شاذیانێ منیۆ .ملۆ پەی هەورامانی یۆ جه دەسەڵات دارەکا ماچۆ لالۆ مەخووله ئیمە قەرارا سەبا وەڵاخدارێما بلا پەی قەرەداخی توویچ چەنیشا لوه و قوڵاخوو کوڕەکەیت کەره. ملاره قەرەداخ لالۆ مەخوولە یانەو حاجی مێزۆوه ,ماچۆ حاجی من مەخوولەنا تاتەو سەفای ژیوارو ئامانا، ماچا سەفا گیان دوێ ساڵێن ئینا لاو شمەوه.

حاجی ماچؤ سه‌فا یاگێش وه‌شه‌نه‌ نیشه‌ره‌ با نانووچای وه‌رمێ جا پێوه‌ره‌ ملمێ په‌یلایش.چاشته‌کی یانه‌و حاجی برێنجینه‌بۆ،لالۆ مه‌خووله‌ ماچۆ حاجی من ئامانێ لاو ئیمه‌ جه‌ژنه‌ نه‌بێ، حاجیچ یاوۆنه‌ قسه‌کێ مه‌خووله‌ی و ماچۆ: ئیمه‌ برێنجما فره‌ن گرذڕوێ چی چاشتێ منیه‌یمێ سه‌ر. شۆنوو وارذه‌ی نانوو چایره‌ گنا را په‌ی لاو سه‌فای وه‌ڵێ ئانه‌ینه‌ سه‌فاو تاته‌ش چه‌مشا گنۆ یۆترینی سه‌فا خه‌ریکوو وه‌نایوه‌ ئی به‌یتا بیه‌ن:

بیێم شه‌ومه‌لێ نیشتێنێ ئاوی                  تاشوو شمشێره‌ی به‌رزوو دواوی

سیروان ئه‌حواڵێ من په‌رسوو جه‌ تۆ           تۆ چکۆوه‌مه‌ی نه‌ پای شاهۆ کۆ

قاقبه‌ی ژه‌ره‌ژان سذای تیو تیوه             کۆرذه‌ماڵ وه‌سه‌ن نه‌ پای گریوه‌

ته‌کیه‌ به‌ ژێرم قه‌ره‌داخ ماڵم             راو هانه‌و گه‌له‌ی که‌وته‌وه‌ خیاڵم

تاته‌و سه‌فای وێش ئاشکرا ئاذی که‌رۆ به‌ دیه‌ی یۆترینی هه‌رسی چه‌ماشا وه‌رێ با و قه‌ذی 20 ده‌یێقا باوشوو یۆترینینه‌با،شۆنوو سڵاموو مه‌رحه‌بایره‌ سه‌فا په‌رسۆ، تاته سۆسه‌لێ شووش که‌رذه‌ن؟ تاته‌ش ماچۆ ئه‌رێ وه‌لێ رۆڵه‌ گیان ژیوار په‌ڕا کناچێ ده‌س بنیه‌ی سه‌روو حه‌چکامێ په‌یت ماره‌که‌روو .سه‌فا ماچۆ وه‌لێ تاته‌ من حه‌ر سۆسه‌لێم گه‌ره‌که‌نه‌ شه‌رته‌بۆ دما ئاذێچ من ژه‌نی ناروو. سه‌فا که‌ دڵنیا بۆ سۆسه‌لێ شووش که‌رذه‌ن هه‌م دیسان دڵش تۆریۆ و چه‌نی تاته‌یش نمێوه‌په‌ی هه‌ورامانی و لالۆ مه‌خووله‌ ده‌سی هاڵی هۆرگێڵۆوه‌ په‌ی ژیواری. دماو دوی ساڵاته‌ری سه‌فا وه‌شه‌ویسی وه‌ڵاتی زۆرش په‌ی مارۆ و هۆرگێڵۆوه‌ په‌ی ژیواری.کتووپڕ پاسه‌ مێنه‌وه‌ر وه‌ختێ سه‌فا بڕمذۆوه‌ ژیوار ماچا ئانا پاوه‌یووو سۆسه‌لێ ئاما. چایه‌که‌و ده‌سوو سه‌فای گنۆره‌ چێر پیاڵه‌ و پیاڵه‌وچێرپیاڵه‌وه‌ که‌ وێش عێراقنه‌ به‌ سه‌وقات ئارذێبێنێ ورذووهانێ با. وێش مه‌گێرۆ ملۆ په‌ی کوه‌ به‌رزه‌که‌و  په‌شتوو ده‌گێ(هه‌ژگه‌ قوتیلێ) پاگه‌وه‌ ماتوو مه‌لوول نیشۆره‌ و ئینه‌ی‌ ماچۆ :

ئه‌وه‌ڵ شاذیه‌که‌ت نه‌یاوۆ ئاوی                  دوۆم سووریه‌که‌ت گێڵۆ سیاوی

سوۆم دۆسوو وێت ئاننه‌ په‌یت جه‌ڕیا             ده‌ک نه‌لیوه‌رۆ به ملی مه‌ڕیا

سه‌فا ئه‌چی شێعرێ و دۆعا شه‌ڕی په‌شیمان بۆوه‌ و ماچۆ :

ئه‌رێ هۆ یاران عه‌قڵم جه‌ کۆ بی               ئانه‌ من واته‌ن گرذش درۆبی

وێکۆڵا هانه‌ی شینوو ڕۆشانه‌                      مروه‌کا مه‌رێ تاسێ تۆشانه

درکی واڵه‌مه‌ن تا بئخوو راگای                 خه‌به‌ر بذه‌یدێ رابڕوو ده‌گاگای

واچدێشا په‌نه‌ ئا داره‌ سۆتا                         خه‌به‌ر بذانێ به‌ داره ‌قۆتا

په‌پووله‌ی وه‌ناش په‌ڵه‌ سیاوه‌                  کۆچوو سۆسه‌نێ کاوه‌ هۆر زیاوه‌

په‌پووله‌ی وه‌ناش مله‌گا وه‌نێ                  کۆچم پامێته‌و کۆچوو سۆسه‌نێ

درکوو شمشێره‌ی پا تریزه‌کاوا               سه‌ر خۆنچه‌و ولێ و هه‌ڕاڵه‌و ساوا

یا ساوو سه‌عیذ به‌ره‌وماڵم که‌ی             پامێته‌ی کۆچی سۆسه‌ن خاڵم که‌ی

سۆسه‌نه‌یچ وه‌ختێ خه‌به‌ر زانۆ سه‌فا ئامانۆ کریێبۆ وه‌یوه‌ و ماچۆ :

کاروانی خه‌م جه‌لام جه‌م بیه‌ن                 داخی داخانه‌م خه‌تا وێم بیه‌ن

عۆمر ویه‌رذه‌ن قژ چه‌رمه‌ بیه‌ن                 جه‌ دیگی زۆخاو دڵم په‌ڕ بیه‌ن

هه‌نگوینی شیرین جه‌ لام تاڵ بیه‌ن        فه‌رامووشی یار په‌یم مه‌حاڵ بیه‌ن

وه‌ختێ سۆسه‌لێ برا لا رۆخانه‌ی و نزیکوو بڵبه‌ریش که‌راوه‌ ماجۆ:

هه‌ر چلکه‌و چێڵێ(نامێ)تاهانه‌ دێوان            ماچا غه‌ریبێو جه‌ دوورۆ ئامان

واچه‌ غه‌ریبی بیێنا دێوانه‌ش                 نه‌واچۆ شووش که‌ر لواوه‌ یانه‌ش

یانه‌و دڵوو من مله‌گا وه‌نێن                  ئانه‌ سه‌یرانگاو سه‌فا و سۆسه‌نێن

سه‌روو قه‌ڵاتا مله‌گاداری                          هه‌ژگه‌ قوتیلێ به‌رزوو ژیواری

چاگه‌ سه‌فا گیان چه‌مه‌ڕا مرذان            جه‌ چه‌مه‌ڕایی چه‌مش سێر نامان

ده‌ی سا سه‌فاگیان پا بنیه‌ پۆره‌                بێ ده‌سه‌ڵاتیم چه‌نه‌م هۆرگێره

زیاره‌ته‌ چه‌رمێ به‌رزوو رۆخانه‌ی           ده‌شتوو کێلانێ و لاپلا ئا هانه‌ی

ئینا من لوانێ دڵ ناڕه‌زانا                       به‌ دڵ شیوه‌نما با خاس بزانا

به‌ ناڕه‌زای دۆس ته‌رکم که‌ر وه‌ته‌ن         به‌ ده‌سی زۆری به‌ ماوام که‌رذه‌ن

ئیسه‌ ماواکه‌م قووڵوو دڵ ته‌نگا                با قووڵیچ نه‌بۆ خؤ دڵنه‌ جه‌نگا

ئاووو بلچه‌مێو هه‌ساروو چنارا              ته‌ختیو مه‌یذانیو بناروو یی دارا

ده‌گا بڵبه‌ری به‌ سیروانیشۆ               مه‌ذه‌وش پا کونه‌یه‌ تۆ په‌یم باریشۆ

ژیوار وه‌ته‌ن ما بڵبه‌ر ماواما              ها خه‌به‌رشا ئارذ سه‌فا گیان ئاما

یا سێ عه‌ودۆڵا پیروو بڵبه‌ری             ئینه‌ من که‌رذه‌ن تۆ قبووڵ نه‌ که‌ری

حه‌ر جه‌ گرانی داخێشنه‌ لالۆ سه‌فا نه‌وه‌شیێ گولش پێچیانه‌ و به‌رشا په‌ی دۆڕۆی په‌ی خزمه‌توو شاعه‌لائه‌دینی نه‌قشبه‌ندی و چن وه‌ختێ جه‌ خانه‌قاو شێخینه‌ مه‌نۆوه‌، دماو ئانه‌ی چه‌نی دنیێ فانی خوذاحافێزی که‌رۆ  و حه‌ر جه‌ ده‌گاو دۆڕۆینه‌ ئه‌سپه‌رذرش که‌را.

خه‌به‌روو فۆتیای سه‌فا مه‌خووله‌ی یاوۆ بڵبه‌ر، و سۆسه‌لێ جه‌ حاڵێونه‌ خه‌به‌رداره‌ کریۆ که‌ خه‌ریکوو په‌ته‌ی نانی بیێنه‌. به‌ژنیه‌ی ئی خه‌به‌ره‌ ناوه‌شه‌ی سه‌رش وه‌نه‌ شێویۆ و تا حه‌فت نانێ سه‌روو یۆترینیره‌ مذۆ سه‌روو ساجه‌که‌یشره‌. شوه‌که‌و سۆسه‌نێ که‌ پیایێ ژیروو ئاوه‌ز دار بیه‌ن به‌ دیه‌ی وه‌زعێ گوله‌و سۆسه‌نێ به‌ قه‌سه‌م به‌رۆش په‌ی دۆڕۆی په‌ی سه‌روو قه‌بروو سه‌فای که‌ یاوا سه‌روو قه‌بره‌کێ سۆسه‌لێ ماچۆ :

یاخوذا خانه‌قا خاکت جه‌ کۆ بۆ          سه‌فا گیان ئامان ئه‌سپه‌رذه‌و تۆ بۆ

به‌ دیه‌ی قه‌بره‌و سه‌فای سۆسه‌نه‌یچ سه‌کته‌ که‌رۆ شۆنوو چن وه‌ختاره‌ ئاذێج ئه‌مره‌و خوذای که‌رۆ و به‌راشۆ بڵبه‌ر ئه‌سپه‌رذێ خاکیش که‌را.(رۆحشا شاذوو یاذشا حه‌ر مه‌نۆ)

‌((کۆکه‌رذه‌یوه‌: تالب ئه‌داک   - نویسته‌ی : ئیحسان ئه‌تابه‌ک)) – رێکه‌وتوو 7/رابڕانوو/92

 

 



تاريخ : سه شنبه سیزدهم آبان 1393 | 12:9 | نویسنده : اشکان اداک |

 

ماموسا حامید ئه دراکی 

سالو 1336 کوچی روجیاری   جه ده گا و  ژیواری نه   ئامان  به دونیا.  ئه داش نامیش  ئامینی نه  و تاته ش نامی ش  موحه ممه د رحیما. هه رجه دورو  زاروله یین  تاته ش ئه مرو  خودایش که ردنه .تا ماموسا دوره و وانایش به هه تیمی به رو سه ر. دلسوزی  ئه دیش ،مامویش و برایه کاش ئا داش هان  دان  سه رو ئانیه که خه فه تو  هه تیمی وبیش نه وه رو  خه ری کو و  وانای ده رسو قورئانی بو.  جه حوجره کاو کوردستان عراقی و ئیرانین ده رس وانایش ته مام که ر. ول جه شورش و سالو 1357  دوره و سه ربازیش ته مام نا.  ئی ماموسا جوانه به  ئامای شو په ی ده گاو ژیواری بی به خیره فره گوره په ی چینو زاروله تازه په نه یاواکا که  جه مه دره سه ی   یبریه بینی . به تاقه ته وه  جوانانه   ده سش   که رد  به  ده رس واته ی   به جوانا و  ده گه ی. پا جوره که حوجره وه عالش وس را جه مزگی و ده گه نه .  که لوو په لوو په مه درسه وزیای ره  که یش   که رد  به ماواو فیرکاری ده رسو قورئانی.   خلکو ده گه  ی فره  وه ش حالی  بیه پی  هه رمانه  عالی.  ماموسا جه  هه واره  کانه  مه دره سه که ش نه وزیره و هه ربه رده وام بی. ئه چی مه دره سه  نو نه مامه نه   که سانه وه  ده رس شا  وانا که   دماته ر  نزیک به ویس که ساشا واناو قورئانیش ته مام ناو  بیه به  ماموساو ده گا یه که ته ری   جه وه لاتوو  ویمانه  .  پا جوره هه ریو شا ده گایه وه ش ره نگینه که ردی بی. ماموسا حامید جگه جه دره و سو فه قیه کاش په ی ئاوه دان که ردی وه ده گه ی و بن برکریا ی دماکوته ی سه ردای گرو ئی داره کاش که ردن ، تا بو باعیسو هور گریسیای ئاوه دانی جه ده گاکیش نه. ماموسا ده ماو ئانه ی که مه دره سه ی دوله تی ده سش که رو به هه رمانه جه کنارو موعه لیمه کاو   مه دره سی نه  ده رسو کتیبه دین یه کا واچی. هه م جه مه دره سو ئی بتی داینه و هه م جه مه دره سو راهنمایی نه.      ، ماموسا  هه رچی  دوره و  جوانیش نه   چه نی  کناچی   حاجی مه حمو دی به نامی موحته ره می     که یو جه پیایه ماموقلاو ده گه بین   ژیوای   پیوه ره یش ده س  په نه که ردن .  به داخه و ماموسا چی ژه نیشه  داراو زارلوی نبینه و به ناچار چه نی کناچیوه خلکو سلین ( به نامی حه فسه ی کناچی لاو حه مه دی )  زه ماونی دوو هه مه ش که ردی نه . به شوکرانو خودای بی باکی چی ژه نه دومی ش ه  بی داراو په نج  زارولا.  ماموسا شونو  ئانه یره چه ن سالو ه جه ده گاو ژوارینه بی   کوچش  ده گانه  زیاوه  و  لوا شاروچکو  و جوچه سازی . چن سالی  ته ر  چا مه نو ، شو نو ئانه یره  لوان مه ریوان .  ئیه سه(1392)  ماموساو مزگی حه زه توو عومه رین جه شارو مه ریوانی نه. ئا که سانی که لاو ماموسا حامید ی ده رس ما وه نان ، خاسی و پیاوه تی و ئی پیاگوره یه  هه رئینا وه رو چه می ماموه. جه خودای  تاک و ته نیای داوا کارین می  ژیوایش به سلامه تی  هه ر به ر  ده وام بو .

جه م که ردوه:کاک محمد فه تحی



تاريخ : دوشنبه یکم اردیبهشت 1393 | 20:3 | نویسنده : اشکان اداک |
یا بی رزقی تفاق ده ر

رۆ وانیاری

جه ده گاوو ژیوارینه جه شه وو یه ریوو(3)نه وروزوو سالو 1393 کوچی روجیارینه کوبیه وه روه ش دارینه که ئی کوبیه یوه به ده سو وانیاره وه شه ویسه کا ده گاوو ژیواری و ئامزگاره زه حمه ت کیشه کا(کاک حه مه یی فه تحی و کاک سید بها احمدی)جه مزگی سه رو جاده ینه لوا راووه.

دلیو ئی کوبیه یوه نه قسه های فری واچیه نی جه باره وو عالته ر وه ل که وته و وانیاره کاته ریما و هه رپاسه خه لکو ده گاکیما.که دلیو ئی کوبیه یوه نه پاسه همه ته  ورگیریا که رو په نجو(5) نه وروزی به نامو رو وانیاری گیر سالی جه ده گاوو ژیوارینه بلو راووه.

ئیسالیچ ئی کوبیه یوه جه دگاوو ژیوارینه جه مزگی اولاوینه  لوا راووه و وانیاره وه شه ویسه کی و ئامزگاره زه حمه ت کیشه کی یوه یوه یی ئاموو و گه نجو دله کیشا هورشا ریتنه په ی خه لکو ده گاکی و قسه کیشا هستیشانه دلیو دلو خه لکو ده گاکی و هه رپاسه وانیاره کایته ریما.

منیچ چیگه نه به یاگیش زانوو که ده س وه شانه وو واچونه به گردو وانیاره کا و ئامزگاره کا که په ی به ردو راووه و ئی کوبیه یوه زه حمه تشا کیشته نه و ده سو گردی ماچ که رونه.ای شاالله  ئی نیشته یره و  کوبیه یوه با به کولکه ووه په ی عالته ر وه ل که وته وو خه لکو ده گاکی و یاوایی به یاگه عالته ره کا زانایی جه ده گا وه شه کیو ژیوارینه.                                                                        ده ستا وه ش بو:ئه شکان ئه داک

 

 

                        رۆ وانیاری=5 نه وروزی

 

 



تاريخ : شنبه بیست و سوم فروردین 1393 | 19:39 | نویسنده : اشکان اداک |
ملا محمد سلیمان فرزند حاج سید محمود هورامی ملقب به «صیدی هورامی» به سال 1199 هجری قمری در هورامان متولد شد. همانگونه که در مورد بیشتر شاعران کرد با مشکل عدم وجود منابع و اطلاعات جامع روبه رو هستیم و متاسفانه تاریخ مدون و کاملاً معتبری در این زمینه موجود نمی باشد، در مورد صیدی نیز با این مشکل روبه رو بوده و حتی در مورد وی اختلافات بیشتر است.
آقای علاءالدین سجادی در کتاب «مێژووی ئه‌ده‌بی کۆردی» چاپ دوم سال 1970 صفحه 582 می نویسد: (ترجمه با تخلیص) « صیدی اورامی در حدود 1520 م زندگی می کرده و دیوان اشعارش در روستای رزاو موجود می باشد ». آقای محمدبهاءالدین در کتاب «پیرشالیاری زه‌رده‌شتی» چاپ سال 1968 صفحه 25 می نویسد: ( ترجمه با تخلیص) «نام صیدی هورامی سید محمد صادق پسر سید علی بوده» که او نیز همان تاریخ را از کتاب ماموستا سجادی گرفته و به شرح خود اضافه نموده است و برای (صیدی دوم) نیز نام «محمد لطیف» را انتخاب کرده است. آقای محمد صدیق صفی زاده (بووره‌که‌یی) در کتاب «مێژووی وێژه‌ی کوردی» چاپ سال 1375 جلد اول صفحه 400 می نویسد (ترجمه با تخلیص) «صیدی اورامی اول، درسالهای 850 تا 918 هجری قمری می زیسته، نام او سید محمد صادق بوده و در روستای رزاو سروآباد به دنیا آمده و در همانجا نیز به خاک سپرده شده است» و بعد از آن در صفحه 488 همان کتاب می نویسد (ترجمه با تخلیص) «صیدی هورامی دوم در سالهای 1189 تا 1271 هجری قمری می زیسته است» و نام وی و مکان زندگی اش را آنچنان که در مقدمه دیوان صیدی نوشته محمد امین کاردوخی آمده ذکر می کند.
 بقیه ی متن در ادامه مطلب


ادامه مطلب
تاريخ : سه شنبه نوزدهم فروردین 1393 | 23:34 | نویسنده : اشکان اداک |
تاريخ : دوشنبه هجدهم فروردین 1393 | 22:30 | نویسنده : اشکان اداک |

1.طه حسینی 

2.سید بهاالدین احمدی

3.سان احمد فتحی

4.محمد فتحی

5.اقبال اداک  

6.سید محمد صالح اتابک 

7.ملک اداک  

8.علی قادری 

9.نظیر اداک

10.محمد نجیب اداک 

11.عبدین اداک

12. رعنا اداک



تاريخ : یکشنبه بیست و یکم مهر 1392 | 17:40 | نویسنده : کامران اداک |

نام

رشته

مقطع

وضعیت

محل تحصیل

علی اداک محمد امین

علوم تربیتی

لیسانس

دانشجو

فرهنگیان سنندج

محمود اداک احمد

علوم تربیتی

لیسانس

دانشجو

فرهنگیان سنندج

سلام احمدی

مشاوره   دبیری

لیسانس

دانشجو

شهید رجایی ارومیه

مسلم اداک محمد

دبیری عربی

لیسانس

دانشجو

تهران

مصعب بهرامی

پرستاری

لیسانس

دانشجو

تهران

محمد نجیب اتابک

اتاق عمل

لیسانس

دانشجو

تربت حیدریه

تحسین مرادی

اتاق عمل

لیسانس

دانشجو

سنندج

سید اسحاق حسینی

کامپیوتر

مهندسی

دانشجو

رازی کرمانشاه

زیرک اداک

حسابداری

لیسانس

دانشجو

همدان

یاسر اداک علی

آموزش زبان انگلیسی

لیسانس

دانشجو

گنبد

سنگین اداک

ژئومورفولوژی

مهندسی

دانشجو

سنندج

فرزانه اداک خلیل

علوم قرانی

لیسانس

دانشجو

سنندج

سالار اداک عبدالله

علوم تربیتی

لیسانس

دانشجو

ملایر

میثم اداک عابد

هنر نگارگری

لیسانس

دانشجو

محقق اردبیلی

اقبال مصطفایی

علوم اجتماعی

لیسانس

دانشجو

تبریز

کارزان اداک

حقوق

لیسانس

دانشجو

مریوان

پرویز رحمانی

جنگلداری

مهندسی

دانشجو

سنندج

شهریار اداک

ریاضی

لیسانس

دانشجو

سنندج

باسط اداک

مدیریت بازرگانی

لیسانس

دانشجو

کرمانشاه رازی



تاريخ : شنبه سیزدهم مهر 1392 | 14:28 | نویسنده : کامران اداک |

(وه ته ن)

وه ته ن روحوو من بینایی چه مان

     یادگا ره که ی بابه و با پیران

عه شقی تو وه ته ن جه دل جا گرته ن

       نمه شی نه یاد تا وه روی مه رده ن

خاکوو خوله که ت نوقله ن نه باته ن

      ئاوو هه واکه ت مایه ی حه یا ته ن

وه ته ن ئه ر وه سفت من که روو به یان

      زوانوو قه له م نیه ن شان ته وان

هه ر کوت مه وینوو ماچی به هه شته ن

  ئه رکه شه ن ئه رکون ئه رساراو ده شته ن

به رزی کوسارت جه سه رتا دامان

    به سوورهه راله و چنوور رازیان

هانه و هانه ویت قه دیم هه واران

     فه ره ح به خشی دل دوسانوو یاران

چه مه ی سه رچه مه ت چه مه ی که وسه ره ن

     نه عمه ته ن گه نجه ن ته لاو گه و هه ره ن

مرودولت مه شهوور شای هه وارانه ن

      سه یرانگای دلگیر پیروو جوانه ن

هه واروو( هانه ی لار ) به رزه هه واره ن

    زه ریفوو دلگیریه کجار نازاره ن

کوسالانه که ت سه ر به رز دیاره ن

       مایه ی شانازیو هه م افتخاره ن

وه ته ن هه رشاد بی تا ئاخر زه مان

      ئاگادارت بو زاتی لامه کان

اشکان تا زنده ن هه ر گیان فیداته ن

  روحش قوربانی خاکی ئه علاته ن

                          اشكان اداك  ۲۰/۲/۹۲

 



تاريخ : پنجشنبه دهم مرداد 1392 | 18:40 | نویسنده : اشکان اداک |

شعرهاي امين ‍ژيواري فرزند فق عزيز

كوچي بي واده كاري پيم كه ردن                 بيزارم له گيان راضيم به مه ردن

من كوچم نه بي چي كوچت كردا                  به سـكه پيري ويــلانت كه ردا

چي به زه يت ناما كوچو پيريم ره                  به رنگي زرد و دل زويريم ره

اويرت نيان يانه ي درونم                          بوي كه باب مه يو دله زبونم

من هيچ مه واچو تو وت خاص زاني            كوچو مله كويت چي وس شمياني

ادامه ی شعرها در ادامه مطلب



ادامه مطلب
تاريخ : دوشنبه سی ام اردیبهشت 1392 | 20:54 | نویسنده : اشکان اداک |


تاريخ : سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1392 | 21:28 | نویسنده : اشکان اداک |

ئی هه واره وه شه به رزترین هه واروو ژیوارین. جه سه ره راو هه واروو عودّالانی و سه نه هالّی و خوّسملینه.هه واری وه وه ش که هه رکه سه حه ز که رو به شه جه عوروو ویش چی هه وارنه سه رکه رو.  دما و ئانی که ئالّفیَ دو روو به روو هه واری کنیا با و پیچ یه با  که پربه سته ی و که پرناوای  هانه و لاری ده سش په نه که ردّن. ده نگوو گورانیاو که پر ناوا چه نی بو سوره هه رالّو دلی هه واری تیکه لّ بیینه. پاسه که مانیایی جه دلّوو ده روو نوو هه ر هه رمان به روه  شورو وه(دماو ئانه یه جادّه لوان په ی هانه و لاری خه لک یانه ی وه شیشا وه شی که ردّینی که زمسانیچ نه یو ژیوشاچه نه ئیتر که مته ر که پر ناوای مه نه ن).شونوو وشک بییه وه که پره کا کوچی مرودولّی کوتینیَ را په ی هه واره به رزه که و هانه و لاری.  ده نگو باره ره خته ی چه نی بو وه شوو  که شکوو روه نوو مرودولی راو کاوی و قه وه تکه ریش ئاسانه که ردّبینه وه .به داخه فره گرانه وه ئی کوچیَ ئیسه که میّ بینیوه.

گه له گوره و گه له و بزلّه کایچ  چه نی کوچه کا ئه یپه یدلی هه واری. ئه چی روینه هه وار ئجی مه حشه را. پیه لونی په ی حوزوو شیخی په ی نما که ردّی ،ژه نی روه نینی هانه و ژه نا په ی ئاو گوسته ی. گه له سینه نیی سه رو گولوو هانه و گه لی په ی ئاو واردّی . به تالیچ دیّ نیَ په ی شنو لریای وه و چناره که مامو مسه فای.به داخه وه ئادّچ شا برَی . ده نگوو بانگوو ماموسای جه مه غریبو هانه و لارینه هه ساره کا وش حالی که ری. پاسه زانینی که هیچ بانگه ته ر ئینه پادّیشاوه نزیک نیا. هانه و لاری چوو ار هانیش هه نی: هانه و ژه نا-هانه و باراما- هانه و حوزوو شیخی- هانه و گه لی.  که شی دوروو هاواری: مله گاو شه هیدّی- قه لاتی - سه روو راگای - بارگه ی . جه گروو ئانیشا تا ئیسه هانه و لاریشا نه دّیه ن داوا که رو په ی جاره چ بیین نزی که و هانو لاری وینا.



تاريخ : سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1392 | 20:31 | نویسنده : اشکان اداک |